Wat als HIJ 18 wordt?

Ik houd ervan om zelf cadeautjes te maken als iemand jarig is. Ik vind het namelijk heerlijk om te zien hoe mensen reageren op hun cadeau... en dan te vertellen dat het zelf-gemaakt is. Schitterend.

Vandaag was ik echter een beetje inspiratie-loos. Want... wat maak je in hemelsnaam aan een jongeman voor zijn 18e verjaardag. Ja, ik daag je uit. Verzin maar eens iets wat je achter de naaimachine in elkaar kunt knutselen voor een 18e verjaardag, van een jongen!

Ik betrap mij er steeds vaker op dat de spulletjes die ik maak echt meer voor meisjes zijn, reden is simpel. Ik ben een meisje (vrouw) en ik houd nu eenmaal van roze en pastelletjes en vrolijke spulletjes.

Ik heb urenlang internet afgespeurd om maar iets te verzinnen wat ik R. met zijn verjaardag kon geven. En de tijd begon te dringen, vandaag werden we al om 8 uur verwacht op zijn feest.

Net op het laatste moment vond ik een superleuk patroon waarvan ik meteen wist dat DIT het perfecte DIY cadeau voor hem zou zijn.
Namelijk een hoesje wat hij om zijn bierblikjes kan schuiven, gevoerd met isolerende stof, waardoor zijn biertje langer koel blijft. Brilliant!

Ik heb wel een ander isolatie-stofje gebruikt aan de binnenkant, en natuurlijk had ik het wel wat persoonlijker willen maken... maar helaas had ik maar weinig tijd. Is dit geen leuk idee, mijn neefje was er in ieder geval erg blij mee en mijn bier-koel-houd-ding heeft al een uitje op de agenda... want volgens R. ging hij heel erg van pas komen op Lowlands.

Verder gaf ik hem ook nog een Tibetaanse armband in een zelfgemaakt envelopje van vilt. Al met al een geslaagd geschenk.

Al twee PIF-fers

Wat een aangename verassing zeg, gewoon al twee aanmeldingen voor mijn P.I.F. Het doet mijn hartje goed om te zien dat mensen het zo leuk vinden om mijn zelfgemaakte freubels te ontvangen.

Ik ben heel hard aan de knutsel. Zojuist heb ik trouwens de Give-Away voor Allemaalsterrekes gepost, dus dat zal waarschijnlijk in de loop van volgende week bij je in de bus vallen denk ik. (De postbakken worden namelijk pas zondag na 17:00 uur geleegd bij ons tegenover.)

Verder... Marjo, ik heb jouw PIF vandaag ook afgemaakt :P Ben je al nieuwsgierig? Die ga ik volgende week maandag/dinsdag waarschijnlijk posten.

Wat ik vandaag ook nog heb afgemaakt is mijn tweede knuffel voor de Knuffels voor Congo actie, mensen jullie kunnen nog vanaf November tot en met eind December zelfgemaakte knuffels insturen, dan zorg ik dat ze bij het centrale verzamelpunt in Den Haag terecht komen. (natuurlijk volgt dan hier op de blog een complete fotoreportage.
Hiernaast zie je het resultaat. Het ontwerp komt uit een oude Ariadne, maar ik heb het wel een beetje aangepast, want eigenlijk hoor je aan de buitenkant geen naden te zien... maar ja ik ben de laatste tijden nogal bezeten geraakt van de festonsteek en ik vroeg me af hoe het eruit zou zien in een knuffeltje, ik vind het best een leuk resultaat... maar ik ga het zeker ook nog eens proberen zoals het hoort. Dit lekkere konijn heb ik Humphry gedoopt.

Wat vinden jullie van het resultaat?

Verder heb ik eigenlijk voor mijn doen heel erg rustig gedaan, ben vanmiddag met mijn bieb-boek op de bank gekropen en droomde daarmee heerlijk even weg. Zo tegen de middag werd ik wakker (ja, ik val regelmatig in slaap als ik een boek lees... leuk is wel dat ik dan vaak verder droom over waar ik over aan het lezen was. Net alsof het boek een film wordt :P)

En wat zag ik toen ik wakker werd. Onze lieve Bruno die heerlijk lag te genieten van het zonnetje... heel elegant hangend over de leuning van de bank. En degene die dit al een schattige foto vinden... Even later lag meneer prinsheerlijk te slapen...

Mijn typische vrijdag de dertiende gevoel is gesmolten als sneeuw voor de zon bij de aanblik van onze kleine zonaanbidder. :)

Onthoud mensen, tot zondag kunnen jullie je nog aanmelden voor mijn Give-Away... en voor degene die zich ervan willen verzekeren dat ze een leuk, zelfgemaakt geschenk van mij ontvangen. Je kunt je ook nog aanmelden voor mijn P.I.F.

Ik heb trouwens vandaag ook een word-bestandje gemaakt van het Pink Panther patroon. Mensen die hem ook willen proberen te maken kunnen een mailtje sturen, dan mail ik je het patroon door.

Vrijdag de dertiende

Ik ben over het algemeen helemaal niet zo'n bijgelovig type. Ik heb toch altijd het gevoel gehad dat mijn hoofd vrij stevig op mijn schouders staat (hoewel ik er soms mee in de wolken loop) maar dat gedoe dat 'zwarte katten', 'lopen onder ladder' en natuurlijk 'vrijdag de dertiende' ongeluk zouden brengen daar geloofde ik nooit zo in.

Maar, vanaf een aantal jaren geleden ben ik daar toch een beetje anders over gaan denken. Het begon met het sneuvelen van mijn computer, wat ik destijds weet aan een interne fout of een virus. Maar de 'ongeluksdag' daarop ...precies hetzelfde met de computer die ik had aangeschaft nadat de vorige was gesneuveld.
Ik weet het aan toeval, tot mij later datzelfde jaar opviel... toen ik mijn dagboek nalas (ja ik houd al mijn hele leven dagboeken bij) dat beide computers mij in de steek lieten op vrijdag de dertiende.

Ik gaf dit keer toeval de schuld en ging verder met mijn gewone leventje.

Maken wij een sprong in de tijd en ik citeer uit mijn dagboek:

Wat een K&*@!!! dag (die censuur staat overigens niet in mijn dagboek) vandaag fietste ... (naam van de jongen waar ik destijds verliefd op was) naast mij naar huis en toen ging mijn voorwiel los! Ik ben als een lompe prima ballerina over mijn stuur geknikkerd.

En de herinneringen keerde één voor één terug. Hoe ik die middag met een bloedneus en een gebarsten lip terug was gelopen naar school om de wonden uit te spoelen.
En mijn Prince Charming? Die was zo galant om te stoppen... om me uit te lachen en vervolgens door te fietsen naar huis. Het spreekt vanzelf dat het tussen ons nooit meer iets is geworden.

Ik ben soms nogal moeilijk te overtuigen en dus schoof ik dit keer de schuld op mijn oude krakkemikkige fiets (die in feite nog geen jaar oud was en in tip-top conditie ...pijn maakt mij onredelijk.)

Jaar daarop en vrijdag de dertiende viel ergens in de winter. Bij de school liep een sloot die knoerhard bevroren was. Mijn klasgenoten, in de pauze van onze proefwerkweek, waren heerlijk aan het schaatsen. Nou had ik in mijn hele leven nooit genoeg moed gehad om op het ijs te lopen, en die dag... die vrijdag de dertiende, besloot ik mijn eerst stappen te zetten. Maar glibberen deed het niet... nee! Kraken deed het, en voor ik het wist was mijn rechterbeen verdwenen onder het ijs.

Snel hielpen mijn klasgenoten me terug op de kant en al bibberend heb ik die middag mijn proefwerk natuurkunde gemaakt, mijn been helemaal gewikkeld in theedoeken en dassen.

Dat was het moment waarop het begon... mijn afkeer voor vrijdag de dertiende. De dag waarop ik me begon af te vragen. Zou vandaag dan echt ongeluk brengen.

Vandaag is het weer zo ver en hoewel ik mezelf liever had verscholen onder de dekens om zo deze dag over te slaan, heb ik mezelf toch uit bed weten te slepen. En hoe, vraag ik je begon mijn dag?

Een mailtje van de streekfair, wij mogen niet komen omdat onze producten niet streekgebonden zijn, de 'volger' teller is versprongen van 61 naar 60 :(
En *snif snotter snuif* ik ben echt snipverkouden. In één nacht! Gisteren kon ik nog door mijn neus ademen en nu niet meer.

Ik denk dat ik me vandaag maar met een redelijk veilig handwerkje bezig ga houden.

Post post post Whoehoe!

Lieve lezers, jullie vinden mij vandaag in een hele goede bui. Komt het door het mooie weer buiten... nee, komt het dan doordat je lieve vriend bijna thuis is van zijn werk... ook, misschien komt het wel door mensen die zo enthousiast reageren op de Knuffels voor Congo actie... mwah.
Natuurlijk maken alle bovenstaande dingen mij echt héél erg gelukkig, maar de reden dat ik zo goed gemutst ben is vanwege de post die vandaag in de brievenbus zat.

Werd ik al een paar dagen heel erg nieuwsgierig gemaakt door Marjo van Freubelmeisje en Roos van Freubeldingetjes... vandaag werd mijn (on)geduld dan eindelijk beloond.

Woest heb ik gevochten om de enveloppe open te maken want ik brandde echt van nieuwsgierigheid en uiteindelijk vielen er echt hele leuke cadeautjes op mijn tafelblad. Zo kreeg ik o.a. een heel mooi tasje van Marjo voor de P.I.F. (waar ik ook nog mensen voor zoek :P ) en van Roos een supermooi armbandje en nog wel in mijn lievelingskleur ook: Groen! (ik won de troostprijs in haar Give-Away)

Verder hadden beide dames een heel erg lief kaartje bijgesloten en nog wat leuke knutselspulletjes. Ik ben in ieder geval echt heel erg in mijn nopjes met de leuke cadeautjes.

Nou Marjo, nu is het aan mij om jouw lekker nieuwsgierig te maken. Want zoals het hoort kun jij binnenkort een cadeautje van mij in de brievenbus verwachten :P

Verder heeft zich eindelijk een volger aangemeld op mijn Twitterpagina! Whoehoe, ik zal dus in de toekomst daar ook maar wat vaker een berichtje plaatsen om jullie nog beter op de hoogte te kunnen houden. De komende tijd is het thema op de Twitterpagina de streekfair waar ik naar toe werk en de Knuffels voor Congo actie.

Lieve bezoekers, hebben jullie trouwens ook in de gaten dat je je nog maar tot zondag hebt om deel te nemen aan mijn allereerste Give-Away. Dus meld je nog snel aan en maak kans op de leuke prijs.

Naast opruimen en met post stoeien heb ik me ook nog op een heel leuk patroon gestort voor een speldenkussentje. Ik werk sinds de laatste paar dagen wat vaker met vilt en wilde ook eens proberen hoe de feston steek me beviel bij een gevuld werkje... dan kan ik namelijk straks ook Knuffels van vilt maken voor Congo. Ik heb een heel gaaf patroontje uit een oude Ariadne voor een leuke konijnen knuffel van vilt die ik zeker wil gaan uitproberen.

Ik heb trouwens besloten om de looptijd van de Knuffels voor Congo actie te verlengen. Ik begin met inzamelen vanaf November, maar je kunt knuffels blijven insturen tot en met eind december, dan gaan ze aan het begin van het nieuwe jaar naar Den Haag.

En wat hebben we vandaag geleerd?

De festonsteek. Ik vind dat zo'n mooie afwerking van een werkstukje, maar in alle eerlijkheid heb ik nog nooit de moeite genoemen om hem zelf te leren gebruiken. Tot ik vandaag besloot om dit boek maar eens in te kijken.Appliqueren, 100 patronen en motieven van Deborah ´Isomyo´ Green. Ik ben namelijk heel druk bezig met de Vossenjacht swap, twee P.I.F.'s en natuurlijk mijn belangrijkste actie: Knuffels voor Congo.

Maar goed, vandaag even rust genomen van alle bovenstaande taken en me gericht op het in elkaar knutselen van de mystery Give-Away voor allemaalsterrekes.
En ja, hiervoor heb ik heel hard geoefend op de festonsteek. Zo ben ik, om te oefenen begonnen met het maken van een nieuw hoesje voor mijn mobiele telefoon. Een kleurrijk roze hoesje is het geworden met een lief uiltje erop. Heel kleurrijk. Ik heb de randen helemaal afgewerkt met de festonsteek, en omdat dat toch mooier is met een wat dikkere draad heb ik mijn gewone naaigaren maar een paar keer vaker door de naald gehaald. Zodat ik zeg maar drie draden door het inieminie oogje van de naald heb geprutst.

Maar goed, een dikkere draad is mooier en dus was het het gepruts wel waard. Ik heb in eerste instantie de draad echt keer op keer opnieuw uitgehaald, net zolang tot het in mijn ogen perfect was... maar eigenlijk vond ik dat niet zo mooi. Want opeens was mijn nieuwe hoesje meteen heel erg 'afgewerkt' en stijf. Dus ik heb het weer een keer opnieuw gedaan, deze keer wat minder perfect en ik was dit keer wel heel blij met het resultaat.

Na deze goede oefening met de steek was ik dus klaar om voor allemaalsterrekes aan de gang te gaan en... het pakketje is echt helemaal klaar voor vertrek. Dus ik ga het morgen meteen posten.

En om de nieuwsgierigheid wat groter te maken, hieronder alvast een close-up van het werkje.


Ik ben trouwens nog op zoek naar mensen die van mij een cadeautje willen ontvangen. Ik doe namelijk mee aan de P.I.F.´s van Freubelmeisje en ´t Roos ateljeeke. Je kunt hierover meer lezen in mijn vorige post Jacquimo de weet-ik-veel.

Jacquimo de weet-ik-veel

Wat gaaf zeg, al die reacties op de 'Knuffels voor Congo' post. Verschillende mensen hebben mij al gemaild om te zeggen dat ze wel een kind blij willen maken met een zelfgemaakte knuffel. Echt heel erg gaaf. Mensen die minder handig zijn wat handwerken betreft kunnen ook helpen, door bijvoorbeeld deze actie te vermelden op je eigen blog/website.
Ik heb vandaag mijn eerste knuffeltje af en heb nu al zin om aan de volgende te beginnen. Ik heb deze koala/kangoeroe/beer/weet-ik-veel Jacquimo genoemd. De foto doet de kleuren niet echt eer aan, zo is het buideltje op zijn buik in het echt veel meer roze.

Ik zou de mensen die een knuffel maken, nog even willen vragen om een foto van de gemaakte knuffel alvast door te mailen zodat ik een soort van knuffel-counter kan maken voor op de site.

Verder ben ik vandaag ook nog wat inkopen gaan doen, ik ben namelijk getroffen door inspiratie voor een leuke prijs voor allemaalsterrekes, die de mystery Give-Away won.
Ik ben dus volop aan het freubelen voor je :)

Wij (en dan bedoel ik 'ik') onderbreken deze post voor een korte oproep. Ik heb mezelf opgegeven voor een P.I.F. op de websites van 't Roos Ateljeeke en op de site van Freubelmeisje Marjo. (Ja twee, ik knutsel nou eenmaal graag voor anderen en ik heb echt heel veel ideeën in mijn hoofd.)
Betekend dus dat ik op zoek ben naar zes... ja ZES mensen die van mij een verassing willen ontvangen en die in ruil daarvoor ook weer drie anderen blij willen maken.

Het principe van de P.I.F. is iedereen wel bekend denk ik. Je ontvangt een pakje van iemand en vervolgens maak jij iets voor degene die jouw dat pakje heeft gestuurd en ook nog voor drie anderen. (vier dus in totaal) Echt een heel erg leuk concept vond ik, toen ik er voor het eerst over las op de website 't Roos Ateljeeke.

Als het je trekt, laat dan hieronder een reactie achter en dan neem ik heel snel contact met je op.

Zpagetti-arm

Auw, auw, auw... vandaag erg veel moeite met het schrijven van een post. Niet dat ik geen inspiratie heb. Of dat ik vandaag niet crea bezig ben geweest. Nee, ik heb mijn hele handen in de kramp gehaakt. Wel vier rollen zpagetti heb ik er doorheen gejaagd. Wat ik daarvan ga maken, dat blijft nog even een verrassing. Het is in ieder geval geen tas.

Ik werd trouwens vanmorgen heel erg lekker wakker, want het eerste wat ik las, was dat ik de troostprijs heb gewonnen in de Give-Away van Freubeldingetjes' Roos. Wat het is blijft een verrassing... en ik zweer je ik ben echt super supernieuwsgierig. (Ik ben nou eenmaal gevalletje ongeduld.)

Omdat ik mijn creaties van vandaag nog even voor mezelf wil houden heb ik besloten om dan maar een klein stukje over mezelf te schrijven. Ik heb onlangs voor de tweede keer de stylish blogger award mogen ontvangen. Dit keer van Bianca van Each Card is Unique en vandaar dat ik heb besloten vandaag nog maals vijf weetjes over mijzelf prijs te geven.

1. Als eerste moet ik bekennen dat ik echt totaal verslaafd ben aan karaoke. Ik droom van meedoen aan wedstrijden zoals Idols of X-factor maar ben daar toch ieder jaar weer te laf voor. Ik durf dan echt niet. Ik heb wel meegedaan aan het Brabantse EI-dools. Een talentenjacht die wordt georganiseerd in Bernheze door een carnavals vereniging. Ik deed het eerste jaar mee met het nummer Iris van de Goo Goo Dolls. (dat nummer uit Cruel Intentions) Ik werd tweede. Verder heb ik ook een karaoke wedstrijd gewonnen op de internetsite van Life&Cooking. Ik zat bij de beste zeven van 441 deelnemers (en ja, ik schep er graag over op. Slecht van mij hè)
   
2. Ik houd van sokken. Sokken met tenen, sokken in felle kleurtjes en mijn favoriet... sokken met muppets erop. Mijn favoriete paar sokken wordt gesierd door een portret van miss Piggy.
3. Ik ben bezig met het schrijven van wat hoop ik ooit een boek zal worden. Ik zit momenteel al aan de 314 pagina's, maar ik heb nog steeds meer dan genoeg gebeurtenissen in mijn hoofd voor de hoofdpersonen.
   
4. Mijn favoriete luchtje in de hele wereld is de geur van pas gemaaid gras. Ik vind dat zo lekker fris ruiken. Als iemand dat geurtje in een flesje krijgt dan kan hij/zij een fortuin aan mij verdienen.
   
5. En als laatste... Het viel me onlangs op dat ik nog helemaal geen 'herkenbare' foto van mezelf op de website heb staan. Dat viel me toch wel een beetje tegen. Dus vandaar dat ik heb besloten om het gezicht achter Adriana Updates bekend te maken. En voila...

Ik geef toe, de foto is niet heel erg recent. En ik heb dan ook wel een ander plaatje op mijn paspoort staan maar ja... dit ben ik. Of was ik. (in het echt zie ik er lang niet meer zo jong uit.)

En dan ga ik nu mijn verkrampte zpagetti-handjes verzorgen.


Nu je hier toch bent zou ik het heel fijn vinden als je ook even de tijd nam om bij mijn 'Knuffels voor Congo' post. Daar kun je namelijk lezen hoe je op een heel gemakkelijke, creatieve en leuke manier weeskinderen in arme landen heel gelukkig kunt maken.

Naar de Bieb en hieperdepiep!

Ik houd van oude boeken. Bol.com en Amazon en weet ik veel welke boekhandels dan ook, ze hebben niets aan mij want ik houd van oude, tweedehandse boeken. Ik ben er dan ook echt van overtuigd dat als je een boek leest dat al vaker, véél vaker is gelezen door andere mensen... dat je er dan slimmer van wordt. Heel rare gedachte natuurlijk, maar hé... wat doe je aan een gevoel.

Zoals ik al eerder schreef, kwam er gisteren een kijker voor ons huidige apartementje. J. en ik hadden die avond ervoor nogal grandioos opgeruimd en zaten die ochtend echt te stressen over de kleinste onvolmaaktheden. 'Er zit nog één stofje op de televisie' en 'Er ligt een draadje van de hond zijn flos op de grond' En op de een of andere manier, ongeacht hoe goed je hebt gepoetst... op zo'n momenten wordt je echt te perfectionistisch. En ondanks hoe aardige bezoekers we ook kregen, het was toch best wel een opluchting toen ze weer vertrokken. J. en ik slaakte dan ook hoorbaar een zucht van opluchting. Alle stress viel van ons af.

J. kroop lekker terug in zijn nest en ik besloot om weer eens een bezoekje te brengen aan mijn Walhalla... de bibliotheek.

Ik ben echt verslaafd aan lezen namelijk en ongeacht ik heel erg onder de indruk ben van het boek Web van Ink van Cornelia Funke... ik was eigenlijk toch wel toe aan een 'guilty pleasure' een boek wat niet zo literair correct is, maar wel héél vermakelijk.
En ik geef toe, ik ben een enorme fan van zoetsappige kasteelromannetjes, maar ik heb een regel. Voor ieder romannetje dat ik lees, moet ik van me zelf ook een 'echt' boek lezen. En met echt bedoel ik een boek waarin de hoofdpersonen wel van elkaar af kunnen blijven.
In de bieb week ik al snel van mijn pad en belande ik op de een of andere manier toch in de hoek romans... dus ik herinnerde mezelf streng aan mijn belofte. Met tegenzin keerde ik Kathleen Woodiwiss en Rosemary Rogers de rug toe en begaf ik mij naar het zwaardere werk.
Ik kwam thuis met een thriller; A Stranger in the House van schrijfster Gloria Murphy, dat gaat over een vrouw die samen met haar dochter intrekt bij haar vriend. De man heeft echter nogal wat 'bagage' zijn eerste vrouw is vermoord en zijn dochter zit in een inrichting, omdat die na de dood van haar mama, die werd vermoord, helemaal gek werd. Niet zo vreemd natuurlijk, MAAR als het meisje weer naar huis mag gedraagd ze zich heel vreemd, gevaarlijk zelfs. In eerste instantie lijkt het dat het meisje jaloers is op haar vaders nieuwe vriendin en diens dochter... maar langzaam maar zeker lijkt het er steeds meer op dat het iets te maken heeft met de moord op haar mama.
Is er een meer relaxte plek dan op het puntje van je stoel vraag ik je? Niet wat mij betreft. ik ga dit boek echt verslinden het is zo ontzettend spannend. Ik moet mezelf bij iedere pagina en nieuwe ontwikkeling echt inhouden om niet snel door te bladeren naar achteren om te zien hoe het afloopt.

We hebben de eerste inschrijving binnen voor de knuffels voor Congo actie. Ik wil hiervoor Liesbeth van twee meisjes in de stad bedanken, zij is de eerste die zich heeft ingeschreven om mee te doen met de Knuffels voor Congo actie. (vandaar het 'hieperdepiep gedeelte van deze post titel) Het is echt een kleine moeite en je kunt er die kinderen zo gelukkig mee maken. Lees nog even snel mijn post over het goede doel en schrijf je alsjeblieft in. Zou het niet geweldig zijn als die kinderen straks met jouw zelfgemaakte plushie knuffelen?

Leuke post

Wat een leuke post had ik vandaag weer. Een tijdje terug deed ik mee aan de Give-Away van Ingthings waarin zij hele mooie zelfgemaakte speldenkussentjes verlootte én ...ik had prijs.

Laat ik nou net heel hard een nieuw spelden/naalden kussen nodig hebben. Ik vind hem echt supermooi, hele mooie kleuren heeft ze gebruikt voor dit kleine kunstwerkje. Ik ben bang dat ik het haast zonde ga vinden om hier spelden in te prikken.

Echt heel erg bedankt voor dit mooie speldenkussen Ingrid, ik ben er echt superblij mee!

Verder wil ik nog even snel het resultaat van mijn kunsthars projectjes met jullie delen. Ik heb er twee ringen mee gemaakt. Van die heerlijke opzichtige ringen.

Ik geef toe dat het nog niet bepaald hoogstandjes zijn, wat sieraden betreft of wat betreft afwerking maar onthoud alsjeblieft dat ik nog nooit eerder met dit materiaal heb gewerkt en ik heb één grote hindernis... namelijk mijn gebrek aan geduld.

Ik denk niet dat ik echt vaak met kunsthars ga werken. Het is namelijk echt gruwelijk stinkspul. Zelfs met deuren en ramen open slaat de vieze lucht op je adem.

In alle eerlijkheid werk ik sowiezo liever met natuurlijke materialen.

Als laatste wil ik jullie nog even verzoeken mijn Knuffels voor Congo post te lezen. Het is namelijk zo gemakkelijk om kinderen uit arme landen gelukkig te maken en in die post kun je precies lezen wat je kunt doen. Wat ik echt heel gaaf zou vinden is als je een beetje reclame wilt maken voor het Knuffels voor Congo project op je website.

Kijkerstress en Knuffels voor Congo

Vandaag een dag zonder creatieve uitspattingen en geniale ideeën voor een nieuw hebbedingetje. (Dat bedoel ik niet verwaand, maar soms moet ik mezelf gewoon even vlijen... dat is héél belangrijk.)

Reden? J. en ik hadden last van kijkersstress. Zoals jullie in vorige berichte al hebben kunnen lezen hebben wij een verhuizing in het verschiet. En dus moet ons huidige appartement worden verhuurd.

De verhuurder heeft voor morgen een kijker geregeld en wij werden daar vandaag pas van op de hoogte gebracht. Nu is dat in principe niet zo héél erg, maar ja jullie weten vast wel hoe de gemiddelde werkplek er uit ziet als je met een project bezig bent. Het was een bende en ik geef toe (oeh, hier zal J. van smullen) dat ik toch wel de sloddervos ben van ons tweeën.

Dus wij hebben zojuist in staat van paniek het hele appartement tip-top in orde gemaakt. Met veel tegenzin (wij willen weekend) hebben we ons door het karwij heen gevochten, maar het resultaat mag er zijn. Serieus alles in huis blinkt en nergens is meer een stofje te bekennen. Op onze vloer kun je nu op je sokken kunstschaatsen, net als toen ik nog een klein meisje was... blijft leuk.

Oh, ik heb trouwens toch nog wel iets creatiefs gedaan. Ik heb me namelijk laten inspireren door de verschillende hobby-sites waar creatievelingen met hun maakseltjes goede doelen steunen.

Zo zijn er echt tientallen websites waar je gratis handwerkpatronen kunt vinden om knuffels te maken voor arme kinderen.

Nu lees ik op heel veel verschillende weblogs over mensen die op initiatief van 'the Toy Society' hun creaties (knuffels) achterlaten op een willekeurige plek in de hoop dat het door een kindje wordt gevonden en het een nieuw huis geeft.

Maar, je kunt ook kinderen in arme landen heel gelukkig maken met een mooie nieuwe knuffel. Natuurlijk zijn deze kinderen ook heel erg blij met tweedehands knuffels... maar verdient niet ieder kind een speeltje dat voor hem of haar speciaal en met liefde is gemaakt?

Daarom heb ik besloten om een aantal knuffels te maken voor de actie Knuffels voor Congo. Dit is een organisatie die kinderen helpt in heel erg arme landen. Zoals Congo en Kenia. Een voorbeeld van één van hun projecten is het weeshuis 'Basket of Hope'

Van de Website knuffels voor Congo:

Weeshuis “Basket of Hope”
Weeshuis “Basket of Hope” wordt momenteel opgezet door een Keniaans gezin in Nairobi. Zij waren, net als velen, erg geschrokken van de etnische conflicten/ geweld na de verkiezingen van december 2007. Het weeshuis is hun manier om bij te dragen aan het herstel van de relaties tussen de stammen in Kenia. Ze willen graag bij de oorsprong beginnen, dus bij jonge kinderen. Daarom zijn ze begonnen met het opzetten van een weeshuis voor kinderen rond de kleuterschool leeftijd. Het weeshuis is bedoeld voor kinderen van alle stammen in Kenia, en dan gaat het echt om alle 60 stammen, van iedere stam ongeveer 1 kindje. Door deze kinderen op jonge leeftijd samen te brengen proberen ze een kleine bijdrage te leveren aan het herstel van de relaties tussen de stammen.


Ik ben door dit initiatief heel erg geraakt en wil me gaan inzetten voor de kinderen in deze weeshuizen. En ik wil aan jullie vragen of er mensen zijn die hier ook aan mee willen werken? Al maak je maar één knuffeltje voor een kind, je kunt een kindje hier zo gelukkig mee maken.

Ik wil een lijst gaan maken van mensen die hieraan mee willen gaan werken, dus heb je interesse en wil je meedoen stuur dan even een mailtje naar adriana87@live.nl

Zo rond november wil ik de knuffels dan naar het centrale inzamelpunt brengen naar Den Haag.